ব্ৰাছ পাঠত গতি আৰু ৰীতিৰ সংস্থানসমূহ সংযুক্ত কৰা

৬. সংগীত সংগীত সংগীত

ছাত্ৰজনৰ বৰ্তমানৰ প্ৰবন্ধৰ পৰা এটা নিৰ্দিষ্ট চাৰি-আঠ-মাপীয়া প্ৰৱাহ লওক। তেওঁলোকক জোখৰকৈ গণনা কৰি থকা সময়ত তেওঁলোকৰ অংশৰ ৰীতি অনুসাৰে চলিবলৈ আৰু সামান্য হাঁহি বা হাত উত্তোলনৰ দৰে শাৰীৰিক আঙ্গুৰাৰে প্ৰৱেশ চিহ্নিত কৰিবলৈ তেওঁলোকক কওক। দীঘল বাক্যসমূহৰ বাবে, তেওঁলোকক শব্দৰ বিন্দুৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট ভাঁজনি আন্দোলন বণ্টন কৰিবলৈ কওক, লিফ্টত স্বাভাৱিকভাৱে শ্বাস-প্ৰশ্বাস। যেতিয়া শাৰীৰিক ৰুটিন স্থাপন কৰা হয়, তেওঁলোকে একেখন শৰীৰৰ মানচিত্ৰ বজাই ৰাখি প্ৰৱাহন কৰে। এই পদ্ধতিটোৱে মেকানিক নোট-পঠনক প্ৰথম পাঠৰ পৰা এক অভিব্যক্তিমূলক, অভিব্যক্তিক প্ৰদৰ্শনলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে।

বিভিন্ন বয়সৰ বাবে গতি আৰু গতিৰ অনুকৰণ

যদিও নীতিসমূহ একত্ৰিত হৈ আছে, তথাপি গতিৰ বিশেষ প্ৰয়োগবোৰে ছাত্ৰজনৰ বিকাশৰ স্তৰ আৰু মনোযোগৰ সৈতে মিলিত হ'ব লাগিব।

যুৱ শিক্ষাৰ্থী (৬১০ বছৰ)

খেল, সৃষ্টিশীলতা আৰু প্ৰায়ে বিভিন্নতাৰ প্ৰতি সবাতোকৈ ভালদৰে সাৱধানতা অৱলম্বন কৰা। ৰীতি অনুশীলনবোৰক মৌন "মজলীয়া নৃত্য"লৈ ৰূপান্তৰ কৰক, য'ত বহিঃশক্তিৰ ধোঁৱা বন্ধ হোৱাৰ সময়ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে সম্পূৰ্ণৰূপে স্থিৰ শব্দ বা বিশ্ৰাম স্থিতি ৰাখিব লাগিব। মেঝতত ছটিয়াই থকা ৰীতিৰ নিদৰ্শন থকা ডাঙৰ, ৰঙীন ফ্ল্যাশ কাৰ্ড ব্যৱহাৰ কৰক। এটা নিদৰ্শন আহ্বান কৰক আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক সঠিক কাৰ্ডলৈ জাঁপ দিয়ক বা নিদৰ্শনটো স্পন্দন কৰক।

মধ্যবিত্ত ছাত্ৰ (বয়স 1114)

বয়সস্থ শিক্ষাৰ্থী আৰু মধ্যমীয়া বিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে অধিক কাঠামোগত আন্দোলন অনুশীলন কৰিব পাৰে। স্কেল অনুশীলনৰ লগত সংগতি ৰাখি সহজ কৰিঅ'ৰোগ্ৰাফী প্ৰৱৰ্তন কৰক। উদাহৰণস্বৰূপে, টনিকত পদচিহ্ন, পাৰ হোৱা টোনসমূহক প্ৰভাৱিত কৰক আৰু সম্পূৰ্ণ শৰীৰ উত্তোলনৰে উপৰ অ'কটাভ চিহ্নিত কৰক। তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ পাঠ্যপুথিৰ পৰা চ্যালেঞ্জিং ৰীতিৰ বাবে তেওঁলোকৰ নিজস্ব শৰীৰৰ প্ৰচণ্ড ব্যৱস্থা লিখিবলৈ উৎসাহিত কৰক। চুটি, দৈনন্দিন প্ৰত্যাহ্বান সৃষ্টি কৰিবলৈ টাইমাৰ আৰু ৰীতি এপ্লিকেশ্বন ব্যৱহাৰ কৰক। এই পৰ্যায়ত, স্পষ্টভাৱে মৌলিক পৰিচালনা নিদৰ্শন শিকাওক আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক সেইবোৰ খেলাৰ আগতে অনুশীলন চলাবলৈ কওক। ই মিটাৰ বুজিবলৈ আৰু ভৱিষ্যতৰ সমষ্টি নেতৃত্বৰ বাবে তেওঁলোকক প্ৰস্তুত কৰে।

উন্নত ছাত্ৰ (উচ্চ বিদ্যালয় আৰু মহাবিদ্যালয়)

উন্নত খেলুৱৈসকলে দক্ষতা আৰু প্ৰকাশনশীলতা লক্ষ্য কৰি সূক্ষ্ম, সুকীয়া গতিৰ পৰা উপকৃত হয়। শৰীৰৰ মেপিং নীতিৰ সহায়ত শ্বাস সমন্বয়ৰ ওপৰত গুৰুত্ব প্ৰদান কৰক। তেওঁলোকৰ এক ভৰিতে থিয় হৈ মূল স্থিতিশীলতা জড়িত কৰিবলৈ আৰু টেনশ্যন প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ স্কেল অনুশীলন কৰক, বা প্ৰাকৃতিক গতিত পলস সংহত কৰিবলৈ শিথিল গতিত খোজকাঢ়ি যাওঁতে। আলেকজেণ্ডাৰ প্ৰযুক্তিৰ পৰা নীতি প্ৰৱৰ্তন কৰক, বিশেষকৈ "প্ৰাথমিক নিয়ন্ত্ৰণ"ৰ ধাৰণা। মূৰ, কান্ধ আৰু পিঠিৰ মাজত গতিশীল সম্পৰ্ক।

প্ৰাপ্তবয়স্ক শিক্ষাৰ্থী আৰু ঘূৰি অহা খেলুৱৈ

প্ৰাপ্তবয়স্কসকলে প্ৰবাহৰ বিষয়ে শক্তিশালী তত্ত্বগত জ্ঞান থাকে যদিও সেই জ্ঞানটো শাৰীৰিক কাৰ্যকৰীতালৈ ৰূপান্তৰ কৰিবলৈ অসুবিধাৰ সন্মুখীন হয়। তেওঁলোকে নিজৰ শৰীৰক ইচ্ছাকৃতভাৱে চলাই থকাটো স্ব-চেতন অনুভৱ কৰিব পাৰে। কাৰ্যকৰীতাতকৈ কাৰ্যকৰীতা হাতিয়াৰ হিচাপে ফ্রেম চলাচল ব্যৱহাৰ কৰক। সূক্ষ্ম আঙুলিৰ টিপ, পা-হাত চলাচল বা সামান্য ওজন পৰিৱৰ্তন ব্যৱহাৰ কৰক। জ্ঞানীয় বিজ্ঞানক গুৰুত্ব দিয়কঃ দ্বৈত-কাজ শিকাৰ (খেলাৰ সময়ত চলাচল) পদ্ধতিগত স্মৃতি গঠন ত্বৰান্বিত কৰে। প্ৰাপ্তবয়স্কসকলৰ বাবে, শৰীৰৰ মানচিত্ৰ বিশেষভাৱে মূল্যবান, কিয়নো তেওঁলোকে বুদ্ধিজীৱী শ্বাস আৰু গতিৰ আঁৰত থকা অণৱস্তিক বুদ্ধিকভাৱে বুজি পাব পাৰে।

সাধাৰণ ৰূপায়ণৰ প্ৰত্যাহ্বানসমূহ অতিক্ৰম কৰা

এই সুবিধা সমূহৰ সত্ত্বেও, বহু শিক্ষকসকলে ব্যৱহাৰিক কাৰণত আন্দোলনক একত্ৰীকৰণ কৰাত দ্বিধা কৰে। এই আপত্তিসমূহ সহজ সংশোধন কৰিলে সমাধান কৰিব পাৰি।

"মোৰ ছাত্র-ছাত্রীসকলে মূৰ্খতাৰ দৰে চলিব বুলি ভাৱে"

ক্ষমা নকৰাকৈয়ে নিজে প্ৰদৰ্শন কৰি আন্দোলনটো স্বাভাৱিক কৰক। আঙুলিৰ টিপ বা সামান্য মূৰৰ হাঁহিৰ দৰে অতি সৰু, সূক্ষ্ম গতিৰে আৰম্ভ কৰক। ব্যাখ্যা কৰক যে প্ৰতিজন পেশাদাৰী সংগীতজ্ঞই কোনোবা উপায়েৰে গতি কৰে। প্ৰখ্যাত বাঁহ বজোৱাসকলৰ ভিডিঅ'বোৰ চাবলৈ ছাত্র-ছাত্রীসকলক অনুৰোধ কৰক আৰু তেওঁলোকৰ শাৰীৰিক বাক্যাংশ পালন কৰক। ফ্ৰেম আন্দোলনটো পেশাদাৰী পৰিপক্কতাৰ চিন হিচাপে, শিশুজগতৰ কাৰ্য্য নহয়। যেতিয়া ছাত্র-ছাত্রীসকলে সন্মানীয় সমকামী আৰু শিক্ষকসকলক ইচ্ছাকৃতভাৱে গতি কৰা দেখিলে, তেওঁলোকে অনুকৰণ কৰিব।

"কোনো বিষয়ত মোৰ সময় নাই"

গতি আৰু ৰীতিৰ কামত সময়ৰ বেছি প্ৰয়োজন নহয়। ত্ৰিশ ছেকেণ্ডৰ শ্বাস-প্ৰশ্বাসৰ ব্যায়াম, এক মিনিটৰ শৰীৰৰ প্ৰচণ্ডতা অনুশীলন, বা দু মিনিটৰ হেঁপাহৰ ৰীতিৰ পাৰ্শ্ব-প্ৰতিক্ৰিয়া কম কাৰ্যকৰী মৌখিক ব্যাখ্যা বা পুনৰাবৃত্তিশীল চেষ্টা-আপত্তিৰ ঠাইত পৰিব পাৰে। এক মাহৰ আৰ্কৰ সময়ত, এই ক্ষুদ্ৰ-আৱস্থাসে সংগীত সংগীত কামত কটাব নোৱাৰি উল্লেখযোগ্য ৰীতিগত উন্নতিত সংগ্ৰহ কৰে। প্রকৃততে, তেওঁলোকে প্ৰথমে ৰীতিটো সঠিকভাৱে শিকিবৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সময় হ্ৰাস কৰে।

"প্ৰচাৰৰ পৰা বিৰত থাকে"

কিছু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে প্ৰথমতে তেওঁলোকৰ যন্ত্ৰৰ সৈতে আন্দোলন সমন্বয় কৰিবলৈ সংগ্ৰাম কৰে। মূল চাব হ'ল ক্ৰমাৎ স্তৰবদ্ধকৰণ। প্ৰথমতে, কেৱল আন্দোলনটো প্ৰৱৰ্তন কৰক (যেনে, ৰীতিৰ গতি বৃদ্ধি কৰা) । দ্বিতীয়তে, আন্দোলনটো মুখপাত্ৰৰ বুলিং বা কণ্ঠস্বৰ সৈতে সংযুক্ত কৰক। তৃতীয়তে, ধীৰে ধীৰে যন্ত্ৰটো যোগ কৰক।

আন্দোলনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি শিক্ষাদানৰ প্ৰভাৱ পৰিমাপ

শিক্ষকে কেনেকৈ জানিব পাৰে যে গতি সংহতকৰণ কাৰ্যকৰী হৈছে নে নহয়? কাৰ্যক্ষমতা সময়ত ৰীতিগত ভুলৰ হ্ৰাস আৰু ছাত্ৰৰ নিজৰ ভুল চিনাক্ত কৰাৰ ক্ষমতা উল্লেখযোগ্যভাৱে উন্নত হয়। ৰীতিৰ অভ্যন্তৰীণীকৰণ কৰিবলৈ যঁজা ছাত্ৰসকলে কেতিয়াবাহে ৰৈ থাকে বা গণনা ভুলৰ বাবে দ্বিধা কৰে কাৰণ পলস গণনা নহয়, কিন্তু অনুভৱ হয়।

আন পৰিমাপযোগ্য ফলাফলসমূহ হৈছে অধিক আত্মবিশ্বাসী দৃষ্টি-পাঠ, ভাল সংকলন টাইমিং (কম তাড়না বা টান) আৰু অধিক প্ৰাকৃতিক গতিশীল আকৃতি। সময়ৰ লগে লগে, শিক্ষকসকলে সংগীত সম্পর্কে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে কেনেদৰে কথা পাতিব তাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোকে কেৱল নোট আৰু আঙুলিৰ পৰিৱৰ্তে অনুভৱ আৰু শাৰীৰিক অনুভূতিসমূহ উল্লেখ কৰিব। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক আত্ম-মূল্যায়ন কৰিবলৈ কোৱালে, "আপোনাৰ পলছ স্থিৰ অনুভৱ কৰিছিলনে সেই খণ্ডটো বাজোৱাৰ সময়ত?"

কিনেষ্টিক ব্রাছ পাঠ্যক্ৰমৰ দীৰ্ঘম্যাদী উপকাৰিতা

• অশ্ৰাঞ্জলীয় নদীঃ যিসকল ছাত্ৰ-ছাত্ৰী ধাৰাবাহিকভাৱে ৰীতিৰ সৈতে গতি কৰে, তেওঁলোকৰ এটা গভীৰ অভ্যন্তৰীণ নদী বিকাশ হয় যি পাৰদৰ্শিতাৰ চাপৰ অধীনতও দৌৰ আৰু টানক বাধা দিয়ে।
• প্ৰাকৃতিক প্ৰকাশমূলক বাক্য গঠনঃ ফ্রেজ আকৃতিৰ শাৰীৰিক সচেতনতা প্ৰত্যক্ষভাৱে ৰুবাটো, গতিশীল নিয়ন্ত্ৰণ আৰু সংগীতৰ কাহিনী ৰচনাত অনুবাদ কৰা হয় যি যান্ত্ৰিক নহয়, কিন্তু প্ৰকৃত শব্দ।
• অটমেটিক শ্বাস-প্ৰশ্বাস সমন্বয়ঃ শ্বাস-প্ৰশ্বাসৰ সৈতে মুঠ গতিশীল আন্দোলন সমন্বয় কৰি শৰীৰক দীঘল বাক্যাংশ বজাই ৰাখিবলৈ, গতিশীল চৰম নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ আৰু সচেতন প্ৰচেষ্টা অবিহনে ধাৰাবাহিক সুৰ গুণগত মান বজাই ৰাখিবলৈ প্ৰশিক্ষণ দিয়ে।
• Faster Skill Transfer: Kinesthetic learningয়ে শক্তিশালী স্মৃতিৰ চিহ্ন সৃষ্টি কৰে। গতিৰ জৰিয়তে শিকিব পৰা ধাৰণাবোৰ দীৰ্ঘকাল ধৰি ৰখা হয় আৰু নতুন সংগীত আৰু দৃষ্টি-পাঠনৰ পৰিস্থিতিত অধিক সহজে স্থানান্তৰিত হয়।
• শিক্ষাৰ্থীৰ অধিক ব্যস্ততাঃ সক্ৰিয়, বিভিন্ন পাঠই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক মানসিক আৰু শাৰীৰিকভাৱে জড়িত কৰি ৰাখে, উদাসীনতা হ্ৰাস কৰে আৰু অনুশীলনৰ বাবে অন্তৰ্নিহিত অনুপ্ৰেৰণা বৃদ্ধি কৰে।

তামাশ শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত এক সামগ্ৰিক পদ্ধতিৰ বিকাশ

সংগীত শিল্পীসকলৰ মাজত সংগীত শিল্পীসকলৰ মাজত থকা পাৰ্চুছিং, ৰীতিগত ছলফেজ, পৰিচালনা আবেগ আৰু ডালক্ৰ'জ অনুপ্ৰেৰণা থকা আন্দোলনবোৰে তেওঁলোকৰ শিক্ষাদানত সংযোজিত কৰি এনে ছাত্র-ছাত্রীসকলক সৃষ্টি কৰে যিসকলে অধিক আত্মবিশ্বাস, আভাস আৰু কাৰিকৰী নির্ভুলতাৰে খেলি থাকে। এই পদ্ধতিৰ জৰিয়তে লাভ কৰা শাৰীৰিক সচেতনতায়ে সংগীত যোগাযোগৰ এনে স্তৰ মুকলি কৰে যিটো কেৱল বৌদ্ধিকভাৱে উপলব্ধি কৰিব নোৱাৰে।

সৰুৰে পৰা আৰম্ভ কৰক আৰু ধাৰাবাহিক হৈ থাকক। এই প্ৰবন্ধৰ পৰা এটা কৌশল বাছনি কৰকহয়তো শ্বাস-প্ৰশ্বাসৰ উষ্ণতা বা শৰীৰৰ প্ৰচণ্ডতা উপ-বিভাগ প্ৰশিক্ষণৰআৰু প্ৰতিটো পাঠত দুই সপ্তাহৰ বাবে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ হওক। ফলাফলবোৰে নিজেই কথা ক'ব। আপোনাৰ ছাত্র-ছাত্রীসকল ভাল টাইমমেকাৰ, অধিক আভাসপ্ৰদ পৰিৱেশনকাৰী আৰু আত্মবিশ্বাসী সংগীতজ্ঞ হ'ব, যিটো সংগীতৰ প্ৰত্যাহ্বান আগলৈ আহিছে তাৰ বাবে প্ৰস্তুত।